Ik bewaar niets meer voor later

‘Ik bewaar niets meer voor later’, zongen Guus Jongen en ik laatst op ons feest. Dat resoneerde nogal, hoorde ik van de gasten. Ook bij mij. Wát een motto, realiseerde ik me opeens bij het zingen van zijn mooie tekst. En: wat is dit ACT!

Niets meer voor later bewaren – daar gaat het vaak over met mijn coachees.  En met mezelf. Hoezo bewaren we onze zelfzorg voor een later moment, en maken we onszelf nú tot sluitpost? Hoezo oefenen we niet nú om ons eerlijk uit te spreken? En doen we niet nú – zoveel mogelijk - wat we fijn, waardevol, vervullend vinden?

Drie jaar geleden begon ik onverwachts aan een totale opheffingsuitverkoop. De hele firma Brandt was ingestort. Mijn gezondheid was weg, mijn bedrijf al snel ook, want de eenkoppige directie was uitgevallen. Ik liet het los (ik had geen keus), verkocht mijn huis, verliet de stad - ik kreeg er nog bijna lol in... Totale opheffing, alles moet weg! En die fundering van mij, die ging ik ook vervangen, want daar zat veel te veel spanning in.

Het was niet lollig om ruim twee jaar te leven met ernstige pijn. Maar er viel zoveel weg dat alles wel lekker duidelijk werd. Wat is belangrijk voor mij? Nou, liefde. Verbinding. Spiritualiteit. Wijzer worden. En dat blijft mogelijk vanaf de bank, vanuit je bed. Gevloerd en toch waarde(n)vol leven, om met ACT te spreken. Een vriendin herinnerde me eraan dat ik tijdens mijn ziekte zei: ‘Ik heb heel veel pijn en toch ben ik gelukkig.’ 

’T kan zeker een goed idee zijn om iets voor later te bewaren op de spaarrekening. Maar het kostbaarste speelt zich hier, nu, onder onze neus af. Als het gaat om liefde en verbinding: die zijn alleen nu mogelijk. Als je verlangt om meer jezelf te zijn, doe dat nú. Je bent toch nooit 'af'! Als je wilt weten wat je fijn vindt, wat je belangrijk vindt, wat (of wie) je lekker vindt, dan kun je dat alleen nú voelen – en naleven. De rest is denken, en daar word je vaak niet zoveel wijzer van.